سردبیری

پارک لاله، سالن بی سقف اجتماعات مردمی

پارک لاله تهران، 43 ساله است. پیش از آن که آرشیتکت فرانسوی به طراحی این پارک 53 هکتاری دست بزند، منطقه ای نظامی بود. ارتش رضا پهلوی از این منطقه برای اسب دوانی و رژه استفاده می کرد. بعد که به پارک تبدیل شد، نام "فرح" ملکه وقت ایران را بر آن گذاردند. پس از انقلاب 57 نام پارک تغییر کرد. اما این تغییرتنها محدود به نام نشد. طی سال های گذشته، فعالین زنان، کارگری، دانشجویان که ازحق تجمع محرومند، از این پارک برای بحث و دیالوگ با مردم، جمع آوری امضا، تظاهرات اعتراضی و راه پیمایی اول ماه مه استفاده کرده اند. خانواده های کشته شدگان وقایع اخیر که حق عزاداری در مجامع را ندارند، در پارک لاله جمع می شوند. جمعی که با خشونت روبرو شد. حالا مدت هاست که فونکسیون پارک تغییر کرده. پارک لاله به سالن اجتماعات غیردولتی و مردمی تبدیل شده است.

در سی سال گذشته فونکسیون بسیاری از اماکن در ایران تغییر کرده است: دانشگاه، قبرستان شده. اجساد کشته شدگان جنگ در حیاط دانشگاه ها دفن می شود. قبرستان ها، پارک و محل پیک نیک های خانوادگی شده اند؛ جایی که خانواد ه های اعدامیان و مخالفین سیاسی تیرباران شده، سال نو و سایر جشن ها را برگزار می کنند. پارلمان، مسجد شده و مساجد، خانه و ستاد احزاب رسمی و دولتی شده اند.

با خشونتی که علیه تجمعات مردمی در پارک لاله اعمال می شود، این محل نه تنها به سالن بی سقف اجتماعات تبدیل شده ، بلکه حضور نظامیان و بسیجیان باتون به دست، آن را به همان منطقه نظامی اولیه برگردانده است. درست مثل 44 سال پیش!

مینا سعدادی