شهرزاد نیوز: نشست افغانستان در لندن که با شرکت نمایندگان 70 کشور برگزار شد، به چاره اندیشی در مورد استراتژی خروج نیروهای خارجی از افغانستان اختصاص داشت. این نشست اگر هم برنده ای داشته باشد، قطعا طالبان است.
مقامات افغان درسخنرانیهای خود در این جلسه بیش از هر چیز بر ضرورت واگذاری امور سیاسی، نظامی و اقتصادی به افغان ها تاکید داشتند. این خواست در نظر اول ممکن است استقلال طلبانه جلوه کند، اما چنین نیست. این خواست چکیده سیاستی است که ایالات متحده از زمان روی کار آمدن باراک اوباما بر آن تاکید کرده است. سال گذشته هیلاری کلینتون در نشست لاهه صراحتا مذاکره و سهیم کردن "طالبان معتدل" در قدرت را بخشی از استراتژی خروج از افغانستان خواند. هرچند، برخی از متحدین ایالات متحده از این صراحت بیان چندان راضی نبودند و وجود "طالبان معتدل" را مورد تردید قرار میدادند. طی یک سال گذشته و در فاصله دو نشست بینالمللی، این بار این مقامات افغاناند که همان خواست را تکرار میکنند. رئیس جمهور و وزرای دفاع و بهداشت افغانستان در سخنرانیهای خود در لندن همگی به کرات به سپردن (تدریجی) امور به دست افغانها اشاره کردند. حتی چند روز قبل از نشست لندن، رئیس جمهور افغانستان تقاضا کرده بود که نام برخی رهبران طالبان از لیست سیاه کشورهای غربی حذف گردد. چنین نیز شد.
کرزای که خود از پس یک انتخابات مالامال از تقلب به قدرت رسید و اتهامات فراوانی در زمینه در ارتشا و فساد متوجه اوست، در کنفرانس لندن ضمن تشکر از افزایش کمکهای مالی و نظامی ایالات متحده و کشورهای اروپائی، خواهان واگذاری دوره بندی شده امور به دست افغانها شد تا "با فساد و ارتشا مبازه کنند و امنیت کشور و منطقه را تامین نمایند". او همچنین وعده داد که با مذاکره با سران و رهبران قبایل محلی در راستای تحقق "آشتی ملی" حرکت کند.
در نشست لندن روشن شد که بخش اعظم نیروی نظامی خارجی مستقر در افغانستان عجالتا در آنجا باقی خواهند ماند. با این تفاوت که تا به حال این نیروها در جلوی صف بوده اند، اما از این پس – بنا به درخواست مقامات افغان – در پشت صف و در پس نیروهای نظامی افغان قرار خواهند گرفت.
مجموعه عوامل بالا و قدرت گیری (هر چه بیشتر) اقتصادی و نظامی گروه ها و دستجات طالبان و ورود رسمی و علنی آنها به دایره قدرت، فشارها و تضییقات فراوانی علیه زنان این کشور وارد خواهد آورد. البته حتی آن زمان که کرزای ادعای مبارزه با طالبان را می کرد و برای حفظ ظاهر، وجود چند زن را در سمت های مختلف دولتی تحمل می کرد، آن زنان یا مورد تهدید و خشونت قرار گرفته و مجبور به کناره گیری می شدند و یا صرفا حضوری تشریفاتی داشتند، بدون آنکه در پروسه تصمیم گیری در سطح دولتی نقشی ایفا کنند. زیرا نه بودجه و امکاناتی داشتند و نه از سوی مقامات جدی گرفته شدند. حال که کرزای رسما و علنا دست یاری به سوی طالبان و نیروهای مرتجع همسایه دراز کرده، چشم اندازی در بهبود وضعیت زنان نخواهد بود. نشست لندن نشان داد که در استراتژی خروج از افغانستان، حقوق زنان جایی ندارد. هر چند که "دفاع از حقوق زنان" نقش مهمی در استراتژی ورود به افغانستان داشت.
مینا سعدادی- 29 ژانویه 2010 - آمستردام
