شهرزادنیوز: پروین با آن که فمینیستی سرسخت است، اما برقع را بدترین سمبل سرکوب زنان نمیداند. در کشوری که مبارزه برای حقوق زنان کاریست خطرناک، گاهی لازم است سازشهایی صورت گیرد و اگر استفاده از برقع کمکی به این مبارزه کند، مخالفتی با آن ندارد.
میگوید: "از برقع خوشم نمیآید، اما گاهی که از کابل بیرون میروم، چارهای ندارم - وسیله خوبی برای مخفیکاری است." پروین که حدودا بیست ساله به نظر میرسد، نام واقعیاش را فاش نمی کند و به خبرنگار گاردین فقط میگوید که در یک کمپ پناهندگی در پاکستان بزرگ شده، دانشجوی دانشگاه کابل بوده و از اعضای مخفیترین سازمان افغانستان، یعنی "جمعیت انقلابی زنان افغانستان" یا "راوا" است.
مقامات رسمی افعانستان میگویند که این گروه، یک جنبش مخفی است. پروین فقط چند تن از اعضای این سازمان را میشناسد، چون ساختار این گروه همچنان که از یک سازمان مخفی انتظار می رود، متشکل از هستهها است. هدف از این شکل سازماندهی آن است که امنیت اعضای گروه که در حدود 2000 زن میشوند، حفظ شوند، و هیچ عضوی نتواند نام تمام اعضا را نزد دستگاه اطلاعاتی کشور فاش سازد؛ پروین سازمان اطلاعات افغانستان را همچنان "خاد" میخواند، یعنی همان نامی که این سازمان در دهه هشتاد هنگام اشغال کشور توسط شوروی داشت؛ در آن زمان این سازمان تحت نظر کا گ ب کار میکرد.
در زمان سلطه طالبان "راوا" مدارس مخفی دخترانه داشت و از زیر برقع از قتل عام زنان توسط دولت مخفیانه فیلم میگرفت و منتشر میکرد، فیلمهایی که خشم بینالمللی علیه رژیم را برانگیخت. جلسات گروه در خانههای مختلف برگزار میشود و هیچ کس سندی در خانه خود نگه نمیدارد.
نشریه "راوا" در "مکانهای بسیار امن" تکثیر و توزیع میشود.
انتقادات شدید
برای سازمانی که پرورشگاه اداره میکند، کلاسهای سوادآموزی برگزار می نماید و برای حقوق زنان فعالیت میکند، - یعنی کارهایی که حمید کرزای و پشتیبانان بینالمللیاش همواره به عنوان یکی از موفقیتهای بعد از دوره طالبان از آنها نام میبرند - رعایت این نکات امنیتی شاید غیر عادی به نظر آید.
اما راوا عامل اصلی مشکلات زنان را کرزای، مجاهدین اطراف رئیس جمهور، طالبان و حتا نیروهای ناتو در کشور میداند.
حمله به اسلامگرایان تندرو و به قول پروین "دولت جنایتکار کرزای" موجب شده است راوا دوستان زیادی نداشته باشد. در وبسایت "راوا" عکسهای دردناکی از زنانی وجود دارد که مورد خشونت خانگی قرار گرفته یا خودسوزی کردهاند. و نیز مطالبی علیه قدرتمداران کشور. در یکی از مقالات گفته میشود "با کاغذ تشناب شدن فهیم جنایتکار، رژیم پلید جهادی ـ مافیایی کرزی پاک نمیشود!"*
با چنین دشمنانی، هشت پرورشگاه "راوا" با هر کدام حدود 800 کودک و 4 کلاس سوادآموزی زنان، تحت نامهای دیگری فعالیت میکنند.
به گفته پروین: "دولت راوا را یک جریان مائوئیستی میداند که میخواهد رژیم را سرنگون کند و مخالف مجاهدین است."
"خاد همیشه در تعقیب ماست و به بهانههای مختلف پرورشگاههای ما را بازرسی میکند. آنها ما را متهم میکنند که فاحشهخانه باز کردهایم."
پروین قبول دارد که استفاده از کلمه "انقلابی" در نام سازمان کمکی نمیکند. اما میگوید سازمان این نام را کنار نمیگذارد زیرا یادآور آن است که "ما در زمینه مسایل زنان به یک انقلاب نیاز داریم، همان انقلابی که در کشورهای اروپایی قبلا اتفاق افتاده است."
عضوگیری مخفی
پروین میگوید سازمان اطلاعات راوا را متهم میکند که از پرورشگاهها استفاده میکند تا دختران جوان را عضوگیری کند. میخندد و ادامه میدهد: "در این مورد تا حدی حق دارند. زنانی که به کلاسهای سوادآموزی ما میآیند نمیدانند که این کلاسهای راوا است. ما با کتابهای درسیمان سعی میکنیم آنها را نسبت به حقوق زنان آگاهتر کنیم و تعدادی از آنها عضو سازمان میشوند."
اعضای راوا، سازمان اطلاعات را دشمن خود میدانند چون در سوء قصد به مینا کمال، بنیانگذار سازمان در سال 1987، دست داشته است. مینا کمال در هنگام تحصیل در دانشگاه کابل، راوا را تأسیس کرد و ده سال بعد در پاکستان ترور شد. مینا کمال و راوا پس از سازماندهی تظاهراتهای مختلف علیه اشغال افغانستان مشهور شدند.
این گروه، مجاهدین را سرزنش میکند؛ رهبران سابق مقاومت را که طرفدارانشان آنها را قهرمان میدانند و مخالفینشان آنها را مسئول هرج و مرج، فساد و سرکوب وحشیانه کنونی در کشور میدانند. هنوز بسیاری از رهبران نظامی دارای قدرت سیاسی هستند و پروین خاطرنشان میکند که نسبت به زنان همان دید محافظهکارانه طالبان را دارند.
وی میگوید: "آنها قوانین بدی علیه زنان تصویب کرده و افغانستان را به لانه تروریستها تبدیل کردهاند. این ملا عمر نبود که اسامه بن لادن را به افغانستان دعوت کرد، بلکه [عبدالرسول] سیاف [یکی از رهبران مجاهدین] بود. آنها جنایتکارند و اگر در قدرت باشند ما نمیتوانیم حکومت دمکراتیکی داشته باشیم. مواضع سازشناپذیر راوا احترام مدافعان حقوق زنان را برانگیخته است. یکی از کارشناسان غربی زنان میگوید راوا به احتمال زیاد سازمانده اصلی تظاهرات سال پیش علیه قانونی بود که به مردان اجازه میداد زنانشان را مجبور به همخوابگی با خود کنند و این ناقض حقوق اساسی زنان بود، همین طور حق خروج از خانه بدون اجازه مردان. صدها زن در این تظاهرات شرکت داشتند؛ بعد از دهه 1970 اولین باری بود که زنان جرأت کردند به خیابانهای کابل بریزند.
اما برخی هستند که میگویند این رادیکالیسم کارآیی را کم میکند. واژمه فروغ، یک فعال مستقل زنان، میگوید که اقلیت ناچیزی از زنان تحصیلکردهی شهری از وجود این انجمن "مخفی" مطلع هستند. "آنها برای سایر فعالین زن مشکل ایجاد میکنند و همه متهم به ارتباط با راوا میشوند."
با وجودی که حمله به افغانستان موجب برکناری طالبان شد، و برخلاف بسیاری از گروههای زنان که در مبارزه خود برای برابری چشم به حمایت سفارتخانههای غربی دوختهاند، راوا ناتو را قبول ندارد و آن را متهم به کشتار مردم غیر نظامی میکند.
پروین میگوید: "در این کشور سه دشمن وجود دارد: طالبان، حکومت کرزای و نیروهای بیگانه. این سه دشمن علیه مردم ما جنایت میکنند."
"اگر نیروهای خارجی کشور را ترک کنند، ما دو دشمن داریم."
زیرنویس:
* - "کاغذ تشناب": دستمال توالت.
